مادر

من چقدر خوشبخت بودم ............

nazokara1 — Thu, 14 Aug 2008 06:57:18 GMT

دستهایم چقدر بی پناهند

با گذر زمان تمام تنم می لرزد

روزها از پس هم میگذرد

و من خود را غرق در گذر زمان میبینم

میترسم خاطراتم راه وجدانم را و

مهمتر از همه دینم را به گذر زمان بسپارم

از آینده متنفرم!

چون مرا از داشته هایم دور میکند

فاصله ای که بین من و مادرم ایجاد میکند مرا می ترساند

یک سال دیگر گذشت و او پیش ما نیست......

چقدر دلم برایش تنگ شده است

من بهار را با بوسه های مادرم و

شکفتن گل را در خنده هایش یافتم

حال بدون حضور او بهار هم برایم رنگی ندارد

تصور چشمهایش دیوانه ام میکند.

چشمهایش چقدر معصوم و اشکهایش چقدر زلال بود.

دلم برای چشمهایی که نگاهم می کرد

دست هایی که مرا در اغوش میگرفت و

وجودی که برایم امید می داد تنگ شده

من هنوز بعد چهار سال گرمی دستهایش را حس می کنم

من چقدر خوشبخت بودم ............

و...

nazokara1 — Mon, 10 Mar 2008 07:30:18 GMT

زخمی بر پهلویم است

خون میچکد

مردم نمک میپاشند.

من پیچ و تاب میخورم

دیگران گمانشان که میرقصم.

این رقص خونین را دوست دارم

من این پیچ و تاب را

زیرا

به یادم می اورد که سنگ نیستم،

که

خشت و خاک نیستم

که

انسانم

احساس دارم

پس

من هستم...

یک روز خاموش می شوم

nazokara1 — Wed, 07 Nov 2007 10:25:18 GMT

یک روز روزی از همین روزهاست

با صدای ناقوسی خاموش می شوم

انروزپدربا صبر لجاجت میکند

مادر بوسه بر میچیند از گل اشک

جیغ و داد و بیداد خواهر

حق حق سنگین برادر می شکافت سینه خاک

هی.......

اندك جائي .....

nazokara1 — Thu, 11 Oct 2007 20:25:18 GMT

اندك جائي براي زيستن

اندك جائي براي مردن

و گريز از شهر

كه به هزار انگشت

به وقاحت

پاكي آسمان را متهم مي كند.

كوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود

و انسان با نخستين درد.

در من زنداني ستمگري بود

كه به آواز زنجيرش خو نمي كرد -

من با نخستين نگاه تو آغاز شدم.

توفان ها

در رقص عظيم تو

به شكوهمندي

ني لبكي مي نوازند،

و ترانه رگ هايت

آفتاب هميشه را طالع مي كند.

بگذار چنان از خواب بر آيم

كه كوچه هاي شهر

حضور مرا دريابند.

دستانت آشتي است

ودوستاني كه ياري مي دهند

تا دشمني

از ياد برده شود

پيشانيت آيينه اي بلند است

تابناك وبلند،

كه خواهران هفتگانه در آن مي نگرند

تا به زيبايي خويش دست يابند.

دو پرنده بي طاقت در سينه ات آوازمي خوانند.

تابستان از كدامين راه فرا خواهد رسيد

تا عطش

آب ها را گوارا تر كند؟

( احمد شاملو)

مشتي خاك

nazokara1 — Sun, 05 Aug 2007 11:27:18 GMT

كنار مشتي خاك

در دور دست خودم، تنها، نشسته ام

نوسان ها خاك شد

و خاك ها از ميان انگشتانم لغزيد و فرو ريخت .

شبيه هيچ شده اي !

چهره ات را به سردي خاك بسپار.

اوج خودم را گم كرده ام .

مي ترسم، از لحظه بعد، و از اين پنجره اي كه به روي احساسم

گشوده شد .

برگي روي فراموشي دستم افتاد : برگ اقاقيا !

بوي ترانه اي گمشده مي دهد،

بوي لالايي كه روي چهره مادرم نوسان ميكند.

از پنجره

غروب را به ديوار كودكي ام تماشا مي كنم .

بيهوده بود، بيهوده بود .

(سهراب سپهری)

قبر و فریادو بالاخره مادر

nazokara1 — Fri, 29 Jun 2007 18:57:18 GMT

از نادیا به خاطر اینکه این عکس زیبارو برام انتخاب کرد ممنونم

قبری خالی از بلندای اسمان صدایم میکند و من زمین گیر خواهم شد

از فریادم بی چارگان بی تابی میکنند، خوش بهال روبهان انروز شادی میکند

فریاد من "خواب زندگان خفتگان را اشفته میسازد"

می دانی فریاد و زمین گیر شدن من برای چیست؟

به خاطر لقمه نانی که از دهن کودک فقر افتاد و خانه تاریک سگ ولگردی روشن شد

باز امشب روی قبر مادرم خوابیده ام، روی قبر مادری که من از نژاد اویم .

یا ماه خموش می افتد یا پیرهن مادری اغشته به خون

های و داد و بیداد ها ؛ می سوزم و می سوزم

دود کنده نیست غیرت است می سوزد؛ روح است می نالد

نیست مادر، مادری که درون من شعر می گفت ، فارغ از من و فریاد.

جوانه زد در شکاف سنگی و رویین تن شد.

زندگی جاریست؟ باید رفت به جنگ لحظه های سرد و تاریک مرگ.

دیگر باکی نیست، چهره کودک مادر خندان است، امروز.

اخرین خدا حافظی

nazokara1 — Mon, 26 Mar 2007 16:16:18 GMT

نمی خوام بیشتر حرف بزنم

تا فردای کنکور ۸۶

بای

مادر

nazokara1 — Thu, 22 Mar 2007 18:08:18 GMT

مـــــــــــاآآآآآدر د وستــت داآآآآآآرم

بی نهایتــــــــــــ تـــــــا قیامتـــــــ

به نام مادر

و به نام خدایی که هر موجودی را که می خواهد ،

می افریند و هرموجودی را که می خواهد به پیش خود میبرد.....

مادرمن هم رفته،به دنیای دیگر بار سفر کرده ،

خیلی زود و به قول حافظــ

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفتــــــــــــ

روی مه پیکر او سر ندیدیم وبرفتــــــــــــــــ

گویی از صحبت ما نیک به تنگــــــ امده بود

بار بست و به گردش نرسیدیم وبرفتــــــــــــ

بدترین سالها،بدترین ماه ها،بدترین روزها،

بدترین ساعت هاو حتی بدترین دقایق و ثانیه

را در این سه سال و چهار ماه به نظر میرسد پشت سر گذاشتــــــم

بدون مادر زندگی کردن تجربه کردم ،کا ملا سخت است و دشوار

من برای مادرم ناراحت نیستم که از این دنیای نفرت انگیز رفته ،

زیرا مثل یک فرشته رفت و این اصلا اغراق نیست....

برای این ناراحتم که تنها مانده ام و هیچکس نمی تواند

جای خالی مادررا برام پرکنـد ولی بیشتر به این افسوس می خورم

وعذاب میکشم که نتوانستم بهش بگویم دوستش دارم

وامیدوارم مرا به همین خاطر نبخشیده باشد

و الان فریاد میزنم و می گویم

مـــــاآآآآآدر دوستــــــت داآآآآآآرم

بی نهایتـــــــــ تـــــــــا قیامتــــــــ

ای کاش

nazokara1 — Sun, 10 Sep 2006 07:09:18 GMT

محکوم....

nazokara1 — Sun, 10 Sep 2006 07:06:18 GMT

در اين دنيا سراب محکوم است به پوچي... پرستو محکوم به کوچ کردن... شمع محکوم به اشک ريختن... خارها محکوم به تنهايي... روز محکوم به غروب کردن... شب محکوم به رسيدن... قلب با همه ي پاکي وصداقتش محکوم به دوست داشتن وچه محکوميتي شيرين تر و دلپذير تر ازاين است؟ اما اي کاش همه ي اين محکوميتها زيبا را مي پذيرفتند. اي کاش. .... وبه قول بابک قزاراقزارا اولمک سارالا سارالا یاشاماخ دان یاخچدور